Toen mijn oma overleden was, vroeg mijn familie mij of ik als naamgenote een gedicht wilde voordragen tijdens de dienst. Ik zei spontaan ja, maar gaandeweg bedacht ik me dat ik niet zomaar een gedicht wilde voordragen. In de periode tussen mijn oma’s overlijden en haar begrafenis vond de kunstroute in Soest plaats. Er was ook een open podium waar mensen gedichten konden voordragen. Carella Hommes was daar ook en droeg wat gedichten voor over haar ervaringen tijdens haar werk als vrijwilligster in de terminale zorg en haar werk in ritueel begeleiding. Ik was erg getroffen door haar gedichten en vroeg of ze een gedicht voor mijn oma had. Wij hebben een tijdje gepraat over mijn oma. Ze had geen kant en klaar gedicht. De volgende dag stuurde ze mij, een kersvers gedicht. Door haar gemaakt naar aanleiding van mijn verhaal. Ik begon spontaan te huilen, zo treffend had ze mijn oma, hoe ik haar beleefd heb, in woorden gevangen. Ook mijn moeder en tantes hadden dezelfde ervaring bij het lezen van het gedicht. Een zeer ontroerende en bevrijdende ervaring.

Anita Vreugdenhil

Voor gedicht Anna: klik hier.